Wiroza ta pojawia się dość powszechnie na plantacjach buraków. W razie dużego nasilenia obniża plon korzeni i liści o 20—30% oraz zmniejsza zawartość cukru w korzeniach; plon nasion może zmniejszyć się o 30—50%. Pierwsze objawy ujawiniają się, począwszy od lipca, na wierzchołkach najstarszych liści, które przybierają barwę żółtą z odcieniem złocistym lub pomarańczowym. W miarę rozwoju choroby żółknięcie postępuje ku dołowi obejmując prawie cały liść. Zielone pozostają wyłącznie wąskie pasemka tkanki wzdłuż nerwów i czasem nasada liścia. Porażone liście są grubsze aniżeli zdrowe, pofałdowane, kruche, chrzęszczące przy zgniataniu. Na ich wierzchołkach i brzegach występuje często nekroza. Takie same objawy zauważa się na nasiennikach buraka. Jeśli wysadki zostały zakażone w pierwszym roku uprawy, to obumierają przed wydaniem pędu nasiennego lub formują słabe pędy zupełnie płonne lub ze zdrobniałymi kłębkami.